تبلیغات
علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزاد بروجرد
علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزاد بروجرد
کارگروه علمی- پژوهشی علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 7 بهمن 1395

بزرگ‌ترین بیمارستان فوق‌تخصصی قلب و عروق غرب کشور با نام «مرکز آموزشی درمانی فوق تخصصی قلب و عروق فرشچیان » با همکاری خیر گرانقدر مرحوم  حاج محمد علی فرشچیان و در تاریخ 94/6/1 همزمان با سفر هیأت محترم دولت به استان  همدان و به دست ریاست محترم جمهور و مقام عالی وزارت متبوع  افتتاح و به بهره برداری رسید تا جوابگوی بیماران قلبی و عروقی استان همدان و غرب کشور باشد.
طرح این بیمارستان با 27 هزار متر مربع زیربنا در 9 طبقه و دارای تجهیزاتی همچون آنژیوگرافی ، گاما اسکن ، انواع اکوکاردیوگرافی، بالن پمپ، دستگاه اکسیژن‌ساز و امحای زباله، تجهیزات چهارگانه، دستگاه‌های رادیولوژی و تجهیزات بخش‌های ویژه با 200 تخت تخصصی و فوق‌تخصصی است.

این بیمارستان جایگزین  بیمارستان قلب و عروق اکباتان همدان شدو تمامی خدماتی که در بیمارستان اکباتان به بیماران ارائه داده می‌شد به طور کامل در بیمارستان قلب  فرشچیان نیز ارائه می‌شود. ضمنا این‌که خدمات‌رسانی‌های ما به‌روزتر و با تجهیزات کامل‌تری انجام می‌شود.

اولین دستگاه رادیولوژی دیجیتال در استان همدان توسط این مرکز خریداری، نصب و راه‌اندازی شده است.

 دستگاه مخصوص استریل‌کردن ابزار و تجهیزات پزشکی به نام «پلاسما» نیز برای اولین‌بار در غرب کشور در این مرکز مورد استفاده قرار می‌گیرد. این دستگاه برخلاف دستگاه‌های قدیمی هیچ خطری برای نیروهای کاربر و همچنین محیط زیست ندارد .

اتاق‌های بیمارستان قلب و عروق فرشچیان 3 تخته و 2 تخته و تک‌ تخته می باشد. این اتاق‌ها مجهز به سرویس بهداشتی و حمام هستند که زمینه راحتی بیمار و همراه او را فراهم می‌کند. به علاوه در بیمارستان 4 اتاق عمل جراحی قلب با تجهیزات کامل و 3 آی.سی.یو جراحی قلب نیز فعال می باشند

با عنایت به ظرفیت و پتانسیل  بیمارستان در خدمت رسانی به بیماران بین المللی و وجود تیم پزشکی مجرب و  برجسته و  پرسنل با تجربه و یر ساخت های لازم ، واحد گردشگری سلامت در مرکز فوق تخصصی قلب و عروق فرشچیان مدنظر قرار گرفته شده است لازم به ذکر است که این مرکز ظرفیت پذیرش بیمار از کشورهای همسایه را  نیز دارد. 

برای آشنایی بیشتر اینجا را کلیک کنید 



ارسال توسط کارگروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزادبروجرد
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 7 بهمن 1395



در حالت طبیعی در بدن غیر قابل ردیابی میباشد ولی در مواردی اندازه گیری D-Dimer افزایش در مقدار این محصول را نشان داده و از نظر بالینی مهم محسوب میشود. از این رو تست اندازه گیری D-Dimer به عنوان یکی از تستهای مهم آزمایشگاهی در آمده است.

موارد درخواست تست D-Dimer:

این تست در موارد شک به افزایش تولید لخته از جمله در موارد زیر درخواست می شود:

- ترومبوز در سیاهرگ های عمیق بدن (VDT): در این حالت لخته های کوچکی بدون جراحت خاصی به عروق در سیاهرگ های نواحی عمیق بدن مثل پا تشکیل شده و باعث بروز علائمی مانند درد و تورم در پا و اسیب به بافت های مجاور میگردد. از طرفی گاها این لخته ها حرکت کرده و به قسمت های مختلف بدن وارد می شوند و علائم خاص محل را ایجاد میکنند از جمله در ریه ها ایجاد آمبولی ریوی PE، در قلب باعث گرفتاری ماهیچه های قلب و یا دریچه های قلب و در مغز باعث عوارض مغزی ماننند سکته مغزی می کند[تنها اعضای سایت میتوانند لینکها را مشاهده كنند برای عضویت در سایت اینجا كلیک كنید]

- (PE (Polmunary Embolism: در این حالت همان طور که قبلا ذکر شد لخته به ریه ها آمده و ایجاد مشکلات تنفسی و درد در قفسه سینه میکند.

- DIC یا انعقاد منتشره داخل عروفی: این حالت به دنبال جراحی ها، عفونت های سپتیک، سوختگی و یا در زنان باردا بعد از زایمان اتفاق می افتد که در این بیماری فاکتورهای انعقادی مرتب مصرف شده و باعث ایجاد لخته های ریز در کل بدن میشود و از طرفی عمل سیستم فیبرینولیتیک نیز فعال شده و باعث لیز لخته میشود که این افراد شدیدا مستعد خونریزی میباشند. در این افراد به دنبال بروز علائمی مانند تهوع، تشنج، خونریزی، درد شدید شکمی و ماهیچه ها و الیگوری تست D-Dimer همراه با تست PT, PTT و اندازه گیری میزان فیبرینوژن و شمارش پلاکتی درخواست میشود.

روش انجام تست:

مناسب ترین روش در اندازه گیری D-Dimer روش الایزا میباشد که در این روش با استفاده از آنتی بادی منوکلونال ضد این ماده به ردیابی آن میپردازند.

خصوصیات تست:

این تست دارای حسایتی حدود ۹۵% و اختصاصیتی حدود ۵۰% میباشد بنابراین این تست به تنهایی ملاک تشخیص ناهنجاری های سیستم انعقادی نمی باشد و همراه با شایر تست ها و علائم بالینی می توان به تشخیص رسید.

موارد مثبت کاذب این تست: در جراحی، بارداری، تروما، عفونت ها و التهابات شدید، ارتریت روماتوئید شدید، بدخیمی و بیماری های کبدی مقادی D-Dimer بدون ارتباط با وجود ترومبوز افزایش دارد.

موارد منفی کاذب: در صورتیکه بر حسب اتفاق نمونه گیری در فاصله بسیار کمی بعد از تشکیل لخته در بدن انجام شده باشد این تست منفی میباشد. همچنین در صورت استفاده از آنتی کواگولان ها به دلیل جلوگیری از تشکیل لخته این تست منفی می شود. تاخیر زیاد در انجام تست نیز باعث بروز منفی کاذب می گردد.





ارسال توسط کارگروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزادبروجرد
مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 21 مرداد 1394

 

آسیب شناسی دکتر فرشید علی یاری

 

دانلود جزوه کامل آسیب شناسی +  سوالات

نكته : سندروم ورنر،چدیاك هیگاشی،موارد بحرانی،پاورپوینت آپوپتوز جزو منابع امتحانی می باشد.برای دانلود به قسمت مربوطه (بخش پاتولوژی و آز)مراجعه كنید.




ادامه مطلب
طبقه بندی: آسیب شناسی ، 
ارسال توسط کارگروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزادبروجرد
مرتبه
تاریخ : شنبه 25 بهمن 1393


ارسال توسط کارگروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزادبروجرد
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 7 دی 1393

بر اساس یک نظریه، خمیازه کشیدن مسری است. آخرین نظریه های فیزیولوژیست ها در رابطه با خمیازه  کشیدن، از مسری بودن خمیازه حکایت می کند.

بر این اساس، خمیازه کشیدن یک عمل بدوی است که در سیر تکامل انسان جا مانده است.

یک پروفسور در دانشگاه مریلند آمریکا کشف کرده، خنده و خمیازه به گونه ای غیر عادی قابل سرایت هستند، به طوری که تنها مطالعه درباره خمیازه کافی است تا شما نیز تمایل به آن پیدا کنید.

در واقع خمیازه یک بازتاب است و شما نمی توانید به راحتی آن را متوقف کنید. این رفتار علامتی از تغییر حالت میان هوشیاری و خواب آلودگی، و برعکس است. به اعتقاد او خمیازه کشیدن هیچ ارتباطی با کسب اکسیژن بیشتر برای فرد ندارد.

همچنین گروهی از محققان دانشگاه آریزونا، دلیل اینکه برخی افراد با مشاهده خمیازه دیگران، خود نیز آن را تکرار می کنند، نوعی پدیده ارادی موسوم به مجاورت می دانند.

خمیازه عبارت است از باز کردن دهان و تنفس عمیق به صورت غیر ارادی که تقریباً از زمان پیش از تولد و به عبارت دقیق تر از دوره جنینی و یازده هفتگی قابل مشاهده است.

در ارتباط با خمیازه دو نظریه عمده مطرح است؛ نخست تئوری فیزیولوژیکی که طبق آن کمبود اکسیژن همراه با افزایش میزان دی اکسید کربن در خون باعث می شود گیرنده های حسی پیام خاصی را به مغز منتقل کنند و قسمت غیرارادی مغز فرمان خمیازه را صادر کند. نظریه دوم، تئوری خستگی است که خمیازه را نوعی واکنش طبیعی بدن در این مواقع می داند.
از سوی دیگر محققان این مرکز به تازگی دریافته اند زمانی که فرد خمیازه می کشد، مقادیر بیشتری اکسیژن از طریق گشاد شدن مجاری تنفسی، وارد ریه ها می شود و درصد این گاز حیاتی در خون افزایش می یابد.

آنها می گویند: در 90 درصد موارد، خمیازه کشیدن به دنبال افت اکسیژن در بدن فرد رخ می دهد. برای مثال بعد از مدتی نفس کشیدن به صورت مقطع و کوتاه، ناگهان شخص خمیازه می کشد و با این کار بدن او میزان اکسیژن مورد نیاز را دریافت می کند، پس در حقیقت خمیازه پاسخی به نیاز فرد برای دریافت هوای بیشتر است، نه دلیلی بر خواب آلودگی.

خمیازه بی اختیار انجام می شود، زیرا در مغز ما مرکزی است که نفس کشیدنمان را تنظیم می کند. اگر مقدار زیادی گاز کربنیک در بدن ما وجود داشته باشد، این مرکز فعال می شود و ما بی آنکه بخواهیم، نفس عمیقی کشیده و گاز کربنیک را بیرون می دهیم.

هر چند علل و چگونگی دقیق خمیازه کشیدن مشخص نیست، اما دیدن، شنیدن یا حتی فکر کردن به خمیازه نیز می تواند فرد را به انجام آن وادارد، زیرا نگاه کردن و شنیدن صدای خمیازه روی مغز ما اثر می گذارد و باعث خمیازه می شود.

پیش از این تصور عمومی این بود که ما تنها هنگام خستگی خمیازه می کشیم، اما ما موقع بیدار شدن از خواب و هوشیاری کامل نیز خمیازه می کشیم.

امروزه می دانیم ریه ها مسئول سنجش میزان اکسیژن نیستند و از طرفی دیده شده که حتی جنین انسان در شکم مادر با ریه های پر از آب خمیازه می کشد.

 




طبقه بندی: تازه های پزشکی، 
ارسال توسط کارگروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزادبروجرد
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 7 دی 1393

آنچه امروز به‌ عنوان قولنج می ‌شناسیم، بیشتر از آن که نام بیماری خاصی باشد، یک شکایت مبهم است. قدیم‌ ترها به درد و کشیدگی در هر قسمت از بدن قولنج می ‌گفتند، اما چیزی که امروزه بیشتر به کار می‌ رود "قولنج عضلانی" است. البته قولنج عضلانی هم نشانه یک بیماری خاص نیست، طوری که گاهی علت آن گرفتگی و اسپاسم ناگهانی و دردناک گروهی از عضلات بدن است.

عضلاتی که بیشتر دچار این حالت می ‌شوند، عضلات اطراف ستون مهره ‌ها و عضلات گردن هستند. در این حالت عضله نسبت به لمس دردناک و حساس می‌ شود و به همین خاطر فرد نمی ‌تواند مثل قبل، بدن خود را حرکت دهد.

تقریبا همه آدم ‌ها در طول زندگی خود گرفتگی عضلانی را تجربه می ‌کنند.

اسپاسم ‌های عضلانی می‌ توانند به علت : کم‌ آبی پس از انجام ورزش ‌های سنگین، استفاده زیاد و طولانی مدت از عضلات، آسیب‌ های جسمی و همچنین کمبود بعضی مواد معدنی مثل منیزیم و کلسیم رخ دهند. علاوه بر این، اسپاسم عضلانی می‌ تواند نشانه ‌ای از یک بیماری اعصاب و روان باشد، مخصوصا اگر به طور متناوب و در شرایط خاص تکرار شود.

هر چند اسپاسم عضلانی در اغلب اوقات ناشی از علل چندان خطرناکی نیست، اما در صورت تکرار باید وجود آسیب ‌های مغزی، فشار روی نخاع در ستون فقرات و حتی بیماری‌ هایی چون ام.‌اس را از نظر دور نداشت.

این صدا از کجا می ‌آید؟

تمام آنچه ما از قولنج می شناسیم، به گرفتگی‌ های عضلانی ختم نمی ‌شود. در حقیقت بیشتر اوقات، قولنج را با صدای شکستن قولنج می‌ شناسیم، اما این صدا از کجا می‌ آید؟ و چرا ما از شنیدن آن احساس لذت و راحتی می ‌کنیم؟

اولین بار در سال 1971 دو دانشمند آلمانی، پس از وارد آوردن یک نیروی کششی به مفصل بین انگشت و کف دست، تشکیل‌ حباب ‌های گازی را در مفصل اثبات کردند. مفاصل بدن ما به وسیله یک بافت پوششی احاطه شده اند که به آن کپسول مفصلی می ‌گوییم. در داخل این کپسول، مایعی وجود دارد که با ایجاد حالت لغزندگی، باعث حرکت آسان ‌تر استخوان ‌ها در کنار هم می ‌شود.

مواد معدنی و گازهای گوناگونی در این مایع محلول‌ هستند. حرکات مفصلی در طی فعالیت ‌‌های معمول بدنی، موجب افزایش حجم مفصل و کاهش فشار مایع مفصلی می ‌شود. کاهش فشار باعث یک حالت مکش در داخل فضای مفصل شده و گاز‌های محلول در مایع به صورت حباب درمی ‌آیند.

ایجاد این حباب‌ ها باعث تحریک گیرنده‌ های عصبی داخل مفصل می ‌شود و به این ترتیب، مغز از ایجاد یک حالت غیرطبیعی در مفصل اطلاع پیدا می ‌کند.

حال می‌ توان فهمید که چرا ما پس از مدتی فعالیت، دوست داریم قولنج مفاصل خود را بشکنیم. در حقیقت ما به طور ناخودآگاه تلاش می‌ کنیم پیام ناراحت‌ کننده ‌ای را که از مفاصل‌ به مغزمان فرستاده شده است، رفع کنیم. به این ترتیب با کشش مفاصل خود در حداکثر دامنه حرکت آن ها (شکستن قولنج) سعی می‌ کنیم که این حباب‌ گازی را بترکانیم و وقتی حباب گازی ترکید، همان صدای معروف و خوشایند شنیده می ‌شود. به خاطر فرآیند تشکیل حباب است که پس از شکستن قولنج و یا همان ترکاندن حباب، تا مدتی با هر حرکتی هم، هیچ صدایی از مفصل ما بیرون نمی ‌آید، چون تشکیل دوباره حباب نیازمند گذشت زمان است.

و اما ماجرا برای برخی افراد به همین جا ختم نمی ‌شود. آرام آرام با تکرار این کار، برخی از ما نه به خاطر روان ‌تر شدن حرکت مفصل‌ های خود، بلکه تنها برای لذت بردن از صدای شکستن، به جان مفاصل خود می ‌افتیم، طوری که تا صدای جدیدی از مفاصل خود نشنویم، دست ‌بردار نیستیم.

از این صدا بترسیم؟

اطلاعات اثبات شده چندانی وجود ندارند که نشان‌ دهند، شکستن مفاصل طبق عادت، نهایتا موجب آرتریت آن ها می ‌شود، اما در عوض اثبات شده است که با تحت کشش قرار دادن مفاصل، بافت‌ های اطراف مفصل مانند عضلات، رباط‌ ها و تاندون ‌ها آسیب می‌ بینند و در نتیجه در طولانی ‌مدت امکان انجام حرکات ظریف از فرد سلب می ‌شود. از طرف دیگر، آسیب بافت ‌های اطراف مفصل، دامنه حرکت آن را به ‌طور غیرطبیعی افزایش می ‌دهد و احتمال در رفتگی آن را زیاد می کند.

با تمام این تفاصیل، حرکت دادن ناگهانی گردن یا ستون فقرات برای شنیدن صدا از آن ها، به هیچ عنوان منطقی به نظر نمی ‌رسد. حرکت سریع گردن می‌ تواند به آسیب شریان‌ های تغذیه‌ کننده مغز و سایش تدریجی مهره‌ ها منجر شود. آسیب مهره‌ های گردنی می‌ تواند آن ‌قدر خطرناک و فاجعه ‌بار باشد که هر انسان عاقلی را از خیر شنیدن این صدای خوشایند منصرف کند.

شاید نتوان با قطعیت از عوارض طولانی ‌مدت شکستن قولنج مفاصل سخن گفت، اما یک توصیه را باید بدون ‌تردید پذیرفت: "لطفا برای شکستن قولنج خود از فرد دیگری کمک نگیرید!" اگر تا امروز برای شکستن قولنج عضلات پشت تان، از کسی تقاضا می‌ کردید که روی ستون فقرات ‌شما راه برود و حالا سالم هستید، فقط باید گفت که آدم خوش ‌شانسی بوده‌اید!

با قولنج خود چه کنیم؟

همان‌ طور که علل متعددی باعث ایجاد قولنج می‌ شوند، درمان و پیشگیری از آن هم، راه‌ های گوناگونی دارد. اگر درد و محدویت حرکت شما ناشی از اسپاسم و گرفتگی عضلانی باشد، باید به شناخت علت و درمان آن پرداخت؛ مثلا برخی داروهای پایین ‌آورنده کلسترول خون، داروهای فشار خون بالا ، داروهای ضد آلزایمر و ضد پارکینسون می ‌توانند موجب گرفتگی ‌های عضلانی شوند. اگر داروی خاصی را به‌ طور مرتب مصرف می ‌کنید و دچار گرفتگی‌ عضلانی شده‌اید، شاید عاقلانه ‌ترین کار ممکن، مراجعه به پزشک ‌تان باشد.

در هر حال فارغ از دلایل زمینه‌ ای مهم، اغلب گرفتگی ‌های عضلانی با انجام مانورها و حرکات کششی برطرف می ‌شوند و نیازی به مصرف دارو نیست.

اگر به‌ طور مکرر دچار گرفتگی عضلانی می ‌شوید و پس از بررسی ‌های لازم، علت خطرناکی برای آن پیدا نشده است، می ‌توانید با مشاوره با یک کارشناس فیزیوتراپی، نرمش ‌ها و حرکت ‌های کششی مفید را یاد بگیرید. بهتر آن است که این حرکات را هنگامی که دچار مشکل نیستید، تمرین کنید و قط موقع گرفتگی عضلانی، به فکر یاد گرفتن و امتحان کردن آن ها نیفتید‍!

اگر پس از انجام حرکات ورزشی سنگین و طولانی‌ مدت، دچار گرفتگی عضلانی شده‌ اید، مهم ترین علت، به هم ریختن تنظیم آب و املاح بدن شما است. بهتر است فورا مایعات و املاح از دست رفته ی بدن خود را با نوشیدن مایعات مفید جایگزین نمایید و در نوبت‌ های بعدی پیش از شروع فعالیت ورزشی نیز به میزان کافی مایعات مصرف کنید.

همچنین ماساژ ناحیه ‌ای که دچار اسپاسم شده است یا گذاشتن کیسه یخ نیز می‌ تواند موثر باشد.

استفاده از داروهای ضد التهاب و شل‌ کننده‌ های موضعی عضلانی معمولا آخرین اقدامی است که می ‌توان در خانه انجام داد، هر چند که بهتر است برای اولین بار توسط پزشک توصیه شده باشند. در هر صورت استفاده از پمادهای موضعی سالسیلات و پیروکسیکام می ‌توانند در این شرایط موثر واقع شوند.

در کل باید گفت که اگر قولنج شما به علت تشکیل همان حباب‌ های عجیب هم باشد، راه درمان و پیشگیری، شکستن قولنج نیست. بهترین کار این است که با تنظیم یک برنامه منظم ورزشی، به تدریج قدرت و انعطاف‌ پذیری عضلات و مفاصل بدن خود را بالا ببرید و حداکثر دامنه حرکت آن ها را افزایش دهید.

وقتی قولنج، آدم را می‌ کُشد

باور کردنش خیلی ساده نیست، اما اگر به فهرست ها مراجعه کنیم، متوجه می ‌شویم که ابوعلی سینا و ‌زکریای رازی، هر کدام یک کتاب مستقل و مفصل در مورد قولنج نوشته‌ اند. البته در آن زمان، کارشان چندان هم عجیب نبود، زیرا قولنج یکی از مهم ‌ترین بیماری ‌های روزگار آن ها به حساب می ‌آمد. بسیاری از بیماری‌ هایی که امروز می‌ شناسیم، در آن زمان "قولنج" نامیده می ‌شدند. کلمه قولنج از ریشه "قولون" یا همان colon یونانی گرفته شده است. در علم پزشکی قدیم، به دردهای پیچشی و ناراحت ‌کننده شکم و اعضای مجاورش، بدون آن که دلیل واقعی آن را بدانند، قولنج گفته می شد. با این حساب هر عضوی در کنار بیماری، یک قولنج هم داشت، مثل قولنج کلیه، قولنج کبد، قولنج روده، قولنج نوزادی و ... .

هر چند بسیاری از این قولنج‌ ها در دنیای جدید به عنوان یک بیماری خطرناک شناخته می ‌شوند، اما جالب این است که برخی هم مثل قولنج‌ های عضلانی روزگار ما، به دلیل انقباضات و گرفتگی های عضلانی رخ می ‌دهند. البته این بار انقباض عضلات صاف مثل قولنج نوزادان، به دلیل پاسخ نارس مغز نوزاد به فرآیند های گوارشی پدید می ‌آید و فرمان مغز موجب انقباض بیش از اندازه عضلات شکم و احساس درد شدید نوزاد و گریه ‌های پایان‌ ناپذیر او می ‌شود؛ و یا این که قولنج روده، کم و بیش همان "سندرم روده تحریک ‌پذیر" است که به دلیل گرفتگی های گاه و بی‌ گاه عضلات روده ایجاد می‌ شود.

در روزگار ما، دیگر کسی از شنیدن نام قولنج وحشت نمی ‌کند، اما اگر واقعا می‌ خواهید به ابهت و جایگاه قولنج در قرن ‌های پیش پی ببرید، کافی است بدانید که ابوعلی سینا، یعقوب لیث و دکتر سعید نفیسی همگی به علت قولنج از دنیا رفته ‌اند.




طبقه بندی: تازه های پزشکی، 
ارسال توسط کارگروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزادبروجرد
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 4 دی 1393

در مشاهده سلول های بلاستی ممکن است در سیتوپلاسم ،اجسام سیتوپلاسمی شبیه میله ناشی از تجمع گرانول های اولیه میلوپروکسیداز مثبت دیده شود.این پدیده ممکن است در پرومیلوسیت هم به صورت دسته جات آئورراد دیده شود.

آئورراد به رنگ قرمز مایل به ارغوانی است.در 20% بیماران AML ممکن است دیده شود،مخصوصا در پرومیلوسیت ها خیلی واضح است.در صورت مشاهده،درمورد AML-M3 تشخیص قطعی میشود.

aure rod ها اغلب در M1,M2.M3,M4 دیده می شوند.

 

http://www.pathologystudent.com/wp-content/uploads/2009/04/cropped-auer-rod-2.jpg




طبقه بندی: هماتولوژی ، 
ارسال توسط کارگروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزادبروجرد
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 4 دی 1393

بیماری هیداتیک یکی از بیمار ی های شایع در خاورمیانه، استرالیا و آمریکای جنوبی است و در کشورهای در حال توسعه یکی از مشکلات بهداشتی محسوب می شود. این بیماری از طریق بلع تخم انگل Echinococcus Granulosus به انسان منتقل می شود.

سه گونه اکینوکوکوس وجود دارد که سبب بیماری هیداتیک می شود: گرانولوزوس که شایعترین گونه است. مولتی لکولاریس و الیکارتوس که در تعداد کمی از موارد دیده می شود. بعد از خوردن، تخم ها در دئودنوم باز می شود و یک انکوسفر آزاد می کند که حاوی قلاب است و جدار روده را سوراخ و وارد جریان خون می شود و از طریق آن به احشای مختلف از جمله کبد و ریه می رسد و در آنجا به مرحله لاروی رسیده و کیست هیداتید را می سازد.

تخم انگل در مقابل سرما و یخ زدگی مقاومت بالا دارد و ممکن است بیش از یک سال در سرما زنده بماند اما در مقابل نور خورشید ظرف چند ساعت قابلیت اتصال به سلول های میزبان را از دست می دهد.
راه سرایت این بیماری به انسان از طریق خوردن آب و یا سبزیجات آلوده به تخم اکینوکوکوس گرانولوس صورت می گیرد و بدین وسیله تخم وارد دستگاه گوارش انسان می شود. آلودگی کودکان نیز در تماس با سگ های آلوده به تخم انگل و یا بازی در زمین هی آلوده به مدفوع سگ های ولگرد ایجاد می شود.
کیست هیداتیک در انسان به آرامی رشد می کند و برای تکوین خود به چندین سال زمان نیاز دارد.
نکته حائز اهمیت بی علامتی این بیماری در اغلب موارد است و در بسیاری از موارد در جریان کالبد شکافی و یا به طور اتفاقی در جریان عکسبرداریها تشخیص داده می شود.
علائم این بیماری بستگی به محل استقرار کیست (کبد، ریه، مغز، استخوان) ، بزرگی کیست و موقعیت کیست دارد. به عنوان مثال در مغز و چشم سریعاً ایجاد علامت می کند در حالیکه در کبد سالها طول می کشد تا ایجاد علامت نماید.
در حال حاضر جراحی کیست های هیداتیک در انسان تنها راه اساسی معالجه بیماری است که می توان از طریق آموزش بهداشت، جلوگیری از کشتار دام به روش غیر بهداشتی، کنترل تعداد سگهای ولگرد، درمان مستمر سگهای گله، جلوگیری از ورود سگهای ولگرد به زمینهای کشاورزی و آموزش همگانی مردم به پیشگیری و کنترل این بیماری پرداخت.

 




طبقه بندی: انگل شناسی، 
ارسال توسط کارگروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزادبروجرد
(تعداد کل صفحات:125)      [1]   [2]   [3]   [4]   [5]   [6]   [7]   [...]  

آرشیو مطالب
نظر سنجی
میزان رضایت مندی شما از گزارش کار ارسال شده چقدر می باشد؟





صفحات جانبی

قالب وبلاگ